شبیه بودن

شکوهمندی

چهارشنبه, ۶ شهریور ۱۳۹۸، ۰۷:۱۱ ق.ظ

واقعیت اینه که منم مثل معص درگیر اینم که اگه ابراز نکنم در رنجم و اگر ابراز کنم از اینکه سبک کردم خودم رو رنج می‌برم. من هم راه میانه‌ای نمی‌دونم. دیشب به معص گفتم با خودت صادق باش و انتخاب کن بین یکی از این دو مورد و گویا داشتم این حرف‌ها رو به خودم می‌گفتم. من باید انتخاب کنم. انتخاب من؟ آدمها یا ارزشش رو ندارند که ابراز کنی بهشون و دور ورشون می‌داره و خب طبیعتا خط می‌خورند و یا ارزشش رو دارند و باید ابراز کرد. پس در هر دو صورت گزینه‌ی نهایی‌ام رها بودن و ابرازه و در نهایت این خودش سنگ محک آدمهاست. اما یه چیز هم هست و اون اینکه من با ابراز آدم میان‌مایه‌ای خواهم شد. و خب این حرف دیگه‌ایه، یادبگیر آدم میان‌مایه نباشی. مثلا ح هم ابراز می‌کنه و هم با شکوه ابراز می‌کنه، در قالب موسیقی. یاد بگیر با شکوه باشی. شکوهمندی رو بطلب و دنبال کن و نترس اگر در مسیر شکوهمند شدن آدم‌هایی رو از دست بدی، بدون آدمهایی که از دست دادی هزینه‌ای هستند که تو در مسیر شکوهمند شدنت پرداختی. 

پس ابراز کن اما شکوهمند.

  • بزرگمهر

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی